خبرنگاران شریفی که با هدف خبر رسانی و آگاهی بخشی و عکاسان و تصویر بردارانی که با قصد عینیت بخشیدن به آنچه که ما می خوانیم یا می شنویم ٬ ویا مادران عزیزی که در خانه های خود به کار و تلاش مشغول و چشم انتظار بازگشت فرزندان و همسرشان بودند یا دخترک هایی در میانه روز مشغول بازی با عروسک ها یشان بودند و یا ... همگی در یک لحظه غریبانه پرواز کردند.

همه ما یک روز آمده ایم و روزی خواهیم رفت.در این واقعیت شکی نیست٬ هر چند گویی باورش  نداریم٬ امابرخی رفتن ها خیلی تلخ و تاسف بار است. به خصوص آنکه رد پای غفلت و سهل انگاری و یا سوء مدیریتی در آن دیده شود. تنی چند از عزیزان ما به خاطر  جدی نگرفتن مسائل مهمی چون امنیت پرواز بی گناهانه و مظلومانه از جمع ما رخت بر می بندند و  ما حد اکثر اظهار تاسف و همدردی با باز ماندگان می کنیم . ممکن است الان بگوییم که کاری از دستمان بر نمی آید ٬ ولی به این بیندیشیم که اگر ما مسئول بودیم آیا چنین اتفاقی پیش نمی آمد. سوانح و حوادثی از این دست قابل پیش بینی نیست اما با مدیریت علمی و بهره گیری از علم و تکنولوژی روز تا حد زیادی قابل پیشگیری است. به امید اینکه این فجایع هشداری باشد برای آنانکه دستی در کار دارند تا از بی تفاوتی خارج شوند و فکری به حال شهروندان بی پناه بکنند.

خلاصه اینکه دیدن تصاویر این فاجعه  دیشب خیلی ناراحت کننده بود. مطالب  وبلاگ های دوستان هم به این ضایعه اختصاص یافته بود.برای تمام از دست رفتگان سقوط هواپیما طلب آمرزش میکنم. این چند بیت رو تقدیم میکنم به دوستان ایسنا و تمام دوستان خبرگزاریها و رسانه ها که گاه و بیگاه مزاحمشان میشویم.

نه چشم دل به سویی

نه باده در سبویی

که تر کنم گلو یی به یاد آشنا من

زبودنم چه افزود؟

نبودنم چه کاهد؟

که گویدم به پاسخ

که زنده ام چرا من؟

ستاره ها نهفتم

در آسمان ابری

دلم گرفته ای دوست    هوای گریه با من ....