ديروز بعد از ظهر موسسة مطالعات دين و اقتصاد مراسم ياد بودي براي مرحوم عالي نسب گرفته بود . جلسة خيلي خوبي بود . يک مراسم ختم که کاملاً مثل يک کلاس درس بود . ابعاد مختلف شخصيتي اين  مرد بزرگ از زبان فرهيختگان و بزرگان، خالق لحظات زيبايي بود . به گفتة حضرت حافظ :   

                                    يک قصـه بيش نيست غـم عشق ويـن عجب

                                     کـز هـر زبان کـه مي شنوي نا مکـرر است

دکتر معين هم به عنوان يکي از سخنرانان مراسم ، صحبت هاي کوتاهي داشت . سابقة آشنايي دکتر معين با مرحوم عالي نسب به سال 70 و آغاز تشکيل هيئت امناي دانشگاههاي کشور بر مي گرده ، که مرحوم عالي نسب در آن ايام عضو هيئت امناي دانشگاههاي مناطق شمال غرب کشور بود ، دوستي دکتر معين با آنمرحوم بعد از کنار رفتن دکتر از وزارت هم ادامه پيدا کرد . بخش هايي  از صحبت هاي دکتر معين در مراسم ديروز :

 « دو ويژگي بارز شخصيتي مرحوم عالي نسب يکي خداترسي و خشوع و ديگري احسان و نيکو کاري که نشان از تقواي الهيه در تجهيز بخش آسم و آلرژي مرکز طبي کودکان ، دست ايشان بسيار پر برکت بود . هم از مجموعة تجارب ارزشمندي که در طول دهها سال بدست آمده بود به خوبي استفاده مي کرد و هم به نظريات جديد جهاني احاطه داشت و به روز بود . همان چيزي که امروز در مجامع جهاني مطرح است که کشور ها از علوم و فناوريهاي بومي خود بيش از گذشته استفاده کنند. در يک جمله وي هنرمند خودساخته در عرصة اشتغال و توليد بود . شناساندن چهره هايي نظير مرحوم عالي نسب که به حق الگوهاي جذاب فرهنگي هستند مي تواند هم فرهنگ ساز باشد و هم به اصلاح فرهنگ منجر شود. اصلاح فرهنگ با صدور بخشنامه صورت نمي گيرد . »

امروز صبح وقتي با دکتر معين در مورد مراسم ديشب صحبت مي کرديم ، دکتر مي گفت متأسفانه فرهنگ ما فرهنگ مرده پرستي است و افراد تا وقتي زنده هستند ، قدرشان را نمي دانيم .

 ياد شعري افتادم که يکي از دوستان چند سال قبل برام با خط قشنگي نوشته بود :

درحيرتم از مرام اين مردم پست           اين طايفه زنده کش مرده پرست

                                      تا هست به ذلت بکُشندش هرروز             تا رفت بلندش بکنند برسر دست

يا به قول مرحوم شهريار:

تا زنده ام رفيق نداني که کيستم          روزي سراغ وقت من آيي که نيستم